این غزل توسط شاعر معاصر اراکی آقای "هوشنگ ترابی " متخلص به " شهراز " سروده شده که در کتاب " سیمای شهر اراک " جلد ۲ به چاپ رسیده است .
کتب "سیمای شهر اراک "حاصل زحمات زنده یاد " محمد زضا محتاط " است .
مو خودم خوب می دونم تو دل تو جای منه
mo khodom khoob midonom too del e to jaaye mona
من خودم خوب می دانم که در دل تو جای دارم
دل تو خونه ی مو مسکن و ماءوای منه
del e to khonaye mo maskano ma_vaaye mano
دل تو خانه و محل زندگی من است
بسّه لو گزّه ناکن بل بدنن خلق خدا
bassa low gazza naakon bal badonan khalgh e khoda
بس است اینقدر لب هایت را گاز نگیر بگذار بدانند خلق خدا
که زیر دالونتن باغ مصّفای منه
ke zir e daaloneton baagh e mosffaye mona
که زیر دالان خانه ی شما برای من مانند باغ مصفّاست
خو به چشمم نمی آ از سر شو تا دم صب
khow be cheshmom namia az sar e show ta dam e sob
خواب به چشمانم نمی آید از سر شب تا صبح
عکس روی تو مثه آینه تو چشمای منه
aks e rooye to mese ayna too cheshmaaye mona
عکس رخ تو مانند آینه در چشمانم منعکس می شود
دل مو کفتر چایی شده پرپر می زنه
del e mo kaftare chaaee shoda par par mizana
دل من مانند کفتر چاهی پرپر می زند
لو بن خونتن باند فرودگای منه
low e bon e khonaton baand e fooroodgaaye mano
لب بام خانه ی شما مانند باند فرودگاه من است ( منظور دل من است )
آخه تاکی می تنم بینمت پنوم پسله؟
aakheh ta key mitonom beynomet panom pasela
آخر تا چه وقت می توانم تو را پنهانی و در خفا ملاقات کنم؟
ای کارم حدّی داره ای یه تقاضای منه
ee kaarom haddi dara ee ye taghaazaye mona
این کار هم حدّی دارد آخر ! ( خسته شدم از پنهان کاری ) این یک تقاضای من است
آخه مو قربون چشم تو و پائیدن تو
aakheh mo ghorbon e cheshm e to o paaeedan e to
آخر ای من به قربان چشم تو و نگاه کردن تو شوم
ای چه پائیدنه ای آتیش دنیای منه
ee che paaeedana ee aatish e donyaaye mona
این چه نگاه کردن است که دنیای مرا به آتش می کشد
زل نزن توی چشمام ای دلم آتیش می گیره
zol nazan tooye cheshmaam ee delom aatish migira
توی چشمان من زل نزن که دلم را به آتش می کشد
تو سینم ساعته یا که دل شیدای منه؟
too sinam sa_ata ya ke del e sheydaay e mona
این که در سینه دارم ساعت است یا دل شیدای من ؟
وقتی می نم ننه تا بند دلم پاره می شه
vaghti minom nanata band e delom paara misha
وقتی مادرت را می بینم از ترس بند دلم پاره می شود
می گو م بو برده و حالا پی دعوای منه
migoom boo borda o haala peye davaaye mona
با خودم می گویم او از راز ما با خبر شده و آمده برای دعوا کردن با من
ماخام امرو بری و حرف دلتا بزنی
maakhaam amroo bari o harf e deletaa bazani
می خواهم امروز بروی ( پیش مادرت ) و حرف دلت را به او بگویی
ای تمنای دل خسته ی رسوای منه
ee tamannaay e del e khasteye rosvaaye mona
این خواهشی ست که این دل رسوای من از تو دارد
به ننه ت دردتا باگو چقذه شرم و حیا
be nanat dardetaa baagoo cheghaza sharm o hayaa
به مادرت درد دلت را بگو، تا کی می خواهی با شرم و حیا چیزی به او نگویی
باگو << شهراز >> جیگر سخته خاطر خوای منه
baagoo Shahraaz e jigar sokhta khaater khaay e mona
بگو که << شهراز >> جگر سوخته عاشق من است .






