۶/۷ ساله بودم که مجذوب صدایش شدم ، کودکانه در باغ قدیمی مان در حاشیه ی اراک مشغول بازی با پروانه ای بودم که به دور شاخه گلی می چرخید و من محو تماشای حرکات آن پروانه . همزمان از رادیوی ترانزیستوری مان این ترانه پخش می شد :
پراونه به کنار گل چو به رقص آید تو مرو آه بوی گل به دل عاشق طرب افزاید تو مرو
و من اینطور می شنیدم : پروانه به کنار گل ، چوب به رقص آید ...
تصورم این بود که از شوق رقص پروانه ، چوب ( شاخه ی گل ) هم به رقص در می آید ! کودکی بود و تصوراتش ...چه زیبا بود عالم کودکی ...
نامش" رویا "بود . صدایش زیبا و کم نظیر ، وزین و با وقار با چشمانی آبی رنگ و خمار، که خماری زیبای چشمانش مثال زدنی بود . انتخاب و اجرای موسیقی اش همانند خود او بی نظیر ، افسوس که آثار او برای نسل جوان تقریبا" ناشناس و مهجور مانده . کمتر جوانی را دیده ام که صدای او را شنیده باشد و یا نامی از وی شنیده باشد . در این دنیای مجازی جستجو های بسیار کردم بلکه بتوانم اثری از این هنرمند بیابم اما نیافتم .بر آن شدم تا از آرشیو ، ترانه ای زیبا از این بانوی آواز موسیقی ایرانی ، یکی را انتخاب کنم تا شما عزیزان بشنوید ،اما چقدر دشوار بود انتخاب بهترین آن! تمام آثارش زیباست.
ای عاشقان ای باده نوشان ای عارفان ای پرده پوشان عشق این زمان افسانه گشته غم ساقی میخانه گشته
بزودی یک مژده هم برای اهل دلان خصوصا" اهل دلان هم نسل خودم دارم . شاید فردا شب!
