یادم می آید روزی به یکی از نوازندگان قدیمی گفتم : چرا هر تک نوازی از شما را در رادیو می شنوم بلافاصله متوجه می شوم شما می نوازید ؟ در پاسخ گفت : این یک حسّ است و با هیچ جمله ای نمی شود توضیحش داد .
آرش جان همه ی ما کارهای تو را می شناسیم و مطمئن هستیم برای تو اهمیتی ندارد کسی که توانایی ندارد آثارت را حسّ کند و ارج بنهد ، بفهمد یا نه .
عزیزم اگر بخواهم یکی یکی مشکلاتی که با آنها در حین کار دست به گریبانی برای دوستان بنویسم مثنوی هفتاد من کاغذ می شود !
آرش خوب ،همه مان خُلق مان تنگ است و همه مان بی حوصله، همه ماتم آنچه بر زنان ما گذشت را داریم و نگران عزیزانی که گمنام یا به نام دستگیر و یا تهدید شده اند ، اما این دلیل نمی شود که من به رسم خودم از تو با یک ترانه تشکر نکنم . ترانه ای شاد را برایت انتخاب کرده ام تا برای لحظاتی دردها را از یاد ببری .
این هم ترانه ای تقدیم به تو چشم عزیز وبلاگشهر :
* گروه کُر دختران و امیر رسایی *
