اعتصاب عمومی نه تنها چارهی کار نیست بلکه ضربهی مهلکی است به افراد جامعه.
نیمی از افرادی که در ادارات، بانکها، موسسات آموزشی، وزارتخانهها،
شرکتها... مشغول به کار هستند شهروندان عادیاند و نیمی دیگر توسط کسانی
که قدرت در دستشان است به استخدام در آمدهاند.
فرض کنیم نیمی از افراد جامعه اعتصاب کنند، نیم دیگر کارها را میچرخانند
و خودیها را به جای افرادی که اعتصاب کردهاند جایگزین میکنند.
در کشوری که حتی وزیر و وکیلها چند شغله هستند و چهار میلیون جمعیت بیکار
دارد و میلیونها نفر در مشاغلی که در شان و تخصصشان نیست مشغول به کار
هستند و جمعیت کارمند و حقوق بگیر آن حتی پسانداز یک ماه خود را ندارند
اعتصاب یک راهکار ایدهآلیستی و غیرکاربردی است.
پ.ن
ستاد مهدی کروبی
ندای آزادی و گلوله مردمفریبان
من اگر برخیزم، تو اگر برخیزی، چه کسی مُهر خموشی بزند، به ندای شرف و آزادی؟
به نیروی انتظامی دستور تیر نمیدهند، چرا که از سرپیچی سربازانی میترسند
که خود در میان جمعیت آشنایانی دارند و در میانِ محل آبرویی. پس کاشتنِ
گلولهی جهل و ستم بر اندامِ مردمانِ این وطن بر عهدهی مزدورانِ بی
هویتی میافتد که دین و شرف به قدرت فروختهاند. دخترکی ندا نام،
که نه سلاحی در دستانِ نرمِ خویش داشت و نه نارنجکی در جیب، طعمهی
گلولهی اراذلی میشود که پشتشان به حمایت دستگاهِ مخوف و نظارتگریزِ
امنیتی گرم است. او البته تنها نبود که شمارِ شهدای راهِ آزادی و آزادگی
از چند ده انسان گذشته است. ستاد مهدی کروبی شهادتِ اسفبارِ این دخترِ
میهن و باقی معترضین صلحطلب را به تمامی هموطنان تسلیت میگوید. به امیدِ
آن روز که ستمپیشگان در بارگاهِ عدلِ و پیشگاهِ وجدان ملت به سزای عملِ
خویش برسند و طنینِ ندای آزادی در سرتاسرِ ایران بپیچد
